Ποιήματα

ΑΠΟ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Αθόρυβα σαν σκιά τα απογεύματα στην Λευκωσία
πέρασα και εγώ κάποτε
από δρόμους και σοκάκια.
Ζήλεψα και θαύμασα τους ναυτικούς
από μακριά όμως,
από την ενδοχώρα.
Στα παράλια οι άνθρωποι (και περισσότερο η γυναίκες)
ξέρουν από χωρισμούς,
Εδώ στην Λευκωσία εντός των τοίχων
νιώθω προστατευμένος
ανάμεσα σε ενετικά κατάλοιπα, μεσαιωνικά απομεινάρια,
κλασσικά και σύγχρονα κτίρια
Ανάμεσα σε ανθρώπους που πέρασαν και θα έρθουν
έκτιζα χρόνια μια σκιά
και όταν ωρίμασε ο χρόνος
απομακρύνθηκε χωρίς πισωγυρίσματα.
Μια άκακη σκιά, ένα πνεύμα
που αυτομόλησε από τη σάρκα
τίποτα παραπάνω.
Αν την συναντήσεις
πες της ότι την «σκότωσα»
από μετριότητα και αγάπη
Κ.Π

Advertisements

Εμεινε στα αζητητα

Έμεινε στα αζήτητα
σε ένα συρτάρι στο ταχυδρομικό  γραφείο
να το βλέπει κάθε μέρα χρόνια τώρα  ο υπάλληλος
και να μην το αγγίζει
να νιώθει μια κάρδια μέσα του να κτυπά
αν και κάποιες φορές πίστεψε πως το ρολόι ήταν που άκουγε
αλλά όχι αποκλείεται  ,
ήταν σίγουρος ότι ο ρυθμικός κτύπος ερχόταν από το συρτάρι
ο αποστολέας δήλωσε πως δεν του ανήκει
ο παραλήπτης δεν εμφανίστηκε ποτέ
κάποτε ο υπάλληλος άκουγε τους κτύπους να δυναμώνουν
κάτι σαν ταχυπαλμία άλλες φορές σαν να άκουγε κλάματα
ώσπου σιγά- σιγά το γράμμα κιτρίνισε
σχεδόν ξεχάστηκε και από τον υπάλληλο
και έγινε το συρτάρι του ταχυδρομικού γραφείου
ο τάφος μιας  αγάπης που δεν μαθεύτηκε ποτέ

Ετσι ποιητη μου

Την ώρα που καπνίζαμε παρέα ήρθε και με βρήκε.
Καθόμουν σε μια πέτρα, στεκόσουν απέναντι,
μου χαμογελούσες.
«Κάνε χώρο  να περάσω»  σου  είπε το ποίημα.
«Να περάσεις , να καθίσεις λίγο
και να συνεχίσεις το δρόμο σου» του απάντησες
και πρόσθεσες έχοντας μια δόση σιγουριάς στο χαμόγελο σου.
«Τον ποιητή δεν τον διαπραγματεύομαι με κανένα ποίημα,
είμαι η μούσα και μου ανήκει»
«Έτσι ποιητή μου;»
«Έτσι καλή μου» απάντησε ο ποιητής ανοίγοντας τα χέρια να φύγει το ποίημα.

Δεν εχω αλλα λογικα επιχειρηματα

Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα για τις «παράλογές μου σκέψεις»…
Αθώος, κύριε δικαστά, αθώος εκ γενετής…
Μεγαλωμένος σ’ ένα σάπιο ελεεινό σύστημα  όπου η περιβαλλοντική
καθυστέρηση προσθέτει στα «χαλασμένα» γονίδια αίγλη αποστροφής,
στιγματισμού, απομόνωσης και μια δόση γλοιώδους συμπόνιας από ηλιθίους.
Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα για τις «παράλογες μου σκέψεις»,
μόνο κραυγές, τις ακούς;
Αν ναι, χαμογέλασέ μου, αν όχι κορόιδεψέ με.
Κουβέντα τέλος…
Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα να ρίξω στο μύλο του παραλογισμού  σας.

Ο δρομος τις φυγης

Ποιου ποιητή έπεσαν οι λέξεις
και τις μαζεύω μια – μια
φτάνοντας στην πόρτα σου
ποιος σε αγάπησε πολύ
και φύτρωσαν λουλούδια
στο κρεβάτι σου
ποιου ανεκπλήρωτο πάθος έγινες
και αναβλύζει δάκρια ο δρόμος τις φυγής